روایت صعود به دیواره بابا خورشیدی

روایت صعود به دیواره بابا خورشیدی


روایت صعود به دیواره بابا خورشیدی؛
جایی که سنگ‌ها با فرند سایز بزرگ حرف می‌زنند!

راوی: حامدفرهادی‌مهر

روایت صعود به دیواره بابا خورشیدی : پنجشنبه ۲۳ مهرماه، عقربه‌های ساعت هنوز روی ۶ صبح بازی می‌کردند که با اردلان از مشهد زدیم بیرون به مقصد اخلمد. پاییز اخلمد هوای خاصی دارد؛ خنکای اول صبح که می‌خورد به صورتت، خواب از سرت می‌پرد و ضربان قلبت ناخودآگاه با هیجان دیواره تنظیم می‌شود.
حوالی ساعت ۷ رسیدیم به روستا، ماشین را گوشه‌ای پارک کردیم و با کوله‌هایی که سعی کرده بودیم تا جای ممکن سبک و فنی بسته شوند، زدیم به دل مسیر. هدف امروزمان مسیر دیواره «بابا خورشیدی» بود؛ دیواره‌ای باوقار درست تقریباً روبه‌روی آبشار اول دره اخلمد. دارای هشت طول که به طور کامل به روش ترد (ابزارگذاری) صعود می‌شود و خوراکش سایزهای بزرگ فرند، ترایکم و کیل است و با کسی شوخی ندارد!
پارسال همین حوالی بود که این مسیر را با آقا ابوالفضل رضایی و خانم مهری کامل صعود کرده بودم و امروز یک تلاش و حس‌وحال تازه با دوست خوبم اقای اردلان غفوری در انتظارم بود. به پای مسیر که رسیدیم، بوی سنگ و صدای آبشار روحمان را تازه کرد. کمی نشستیم، کمی چاشت و صبحانه خوردیم و هارنس‌ و ابزارها را بستیم. 
 ساعت ۸:۳۰ صبح، با اعلام آماده‌باش، من صعود سرطناب را آغاز کردم و اولین طول را استارت زدم؛ برنامه‌مان صعود ضربدری (سوینگ) بود تا ریتم کار نیفتد.
 

 روی دیواره چه گذشت؟

طول یک را سرطناب صعود کردم. طولی که کاملا باید ابزارگذاری میشد، از میانه طناب که گذشت گه گاه از داخل بیسیم مقدار مانده طناب رو از اردلان جویا میشدم. یکی یا دو متر دیگه طناب داشتم که شکاف تقریبا تمام می‌شد و به سمت راست میچرخید تا شکاف دیگه ای شروع بشه، با توجه به شرایط، کارگاه ابزار رو ایجاد کردم تا اردلان بالا بیاد قافل از اینکه کمی بالاتر و پشت مسیر در سمت راست و در انتهای طول یک تک‌پی حلقه‌دار قرار داره و اردلان به محض شروع صعود متوجه اون شد.
بر اساس برنامه طول دو را اردلان صعود کرد؛ آخر این طول به یک طاقچه بزرگ می‌رسید، و درست روبروی شما یکسری شکاف‌های کوچک و بزرگ قرار داره تا بتوانی یک کارگاه خوب با استفاده از ابزار ایجاد کنی و اماده صعود نفر دوم شوی. 
 
طول سه و چهار؛ بازی با تعادل و جهت‌ها است. از روی طاقچه، مسیر مستقیم به بالا نمی‌رود. اول یک تراورس نرم به سمت راست داشتیم و بعد دوباره شکست مسیر به چپ و اوج گرفتن به سمت بالا. پای طول چهار، یک پی تک‌وتنها، روی دیواره خودنمایی می‌کرد که انگار فقط کوبیده شده بود تا بگوید: «مسیر درست همین‌جاست، ادامه بده!»

طول پنج و شش؛ کارگاه‌های مطمئن‌تری وجوددارد:

وقتی یک تیم دیواره‌نورد مسیری را صعود می‌کند بسیاری برایشان این سوال تکرار می‌شود: روی دیواره چه گذشت؟!
روی طول‌های بعدی، کم‌کم رد پای تاریخچه دیواره هم حس می‌شد؛ تک‌وتوک میخ ها و پی‌های قدیمی که یادگار صعودهای گذشته بودند. صعود سرطناب ادامه داشت و کارگاه‌های طول پنج و شش خیالت را کمی راحت‌تر می‌کرد. یک پی ساده و یک پی حلقه که با سیم‌بکسل به‌هم وصل و تقویت شده بودند. با اردلان سریع جابه‌جا می‌شدیم؛ طناب‌ها مرتب جمع می‌شد و کارگاه‌ها یکی پس از دیگری با گپ و خنده‌های دیواره‌ای می‌گذشت.
 

طول هفت و هشت؛ کراکس ماجرا و شکاف غول‌آسا:

طول هفت شاهکار مسیر بود! یک شکاف بزرگ و عمیق که التماس می‌کرد فرندهای درشتت را در آن چال کنی و با تکنیک پاگستر و لاخ بدن صعود می‌شود. اما چالش واقعی از اینجا به بعد بود: از اینجا تا بالای دیواره دیگر هیچ کارگاه آماده‌ای وجود ندارد!  
طول هشت اوج هیجان صعود بود؛ یک شکاف فراخ دیگه بالای سرمون بود که ابزارهای ما پاسخگوی اون نبود، کمی به چپ رفتم و از اونجا کنار یک شکاف باریک صعود رو شروع کردم. جایی در میانه‌های طول، دیواره حسابی لخت و بدون شیار برای ابزارگذاری شد و درست همان‌جا یک میخ قدیمی با وفا نشسته بود که نجات‌بخش شد و از آن میانی گرفتم و صعود را ادامه دادم. با احتیاط، ابزارگذاری در شکاف‌های کور و ایجاد یک کارگاه طبیعی، طول هشت را هم تمام کردیم.
 

خروج، افق اخلمد و بازگشت

 ساعت ۱۶:۳۰ بود که صعود تموم شد و ما روی تاج دیواره بودیم. بعد از ۸ ساعت درگیری با سنگ و ابزار، لم دادن کنار دیواره و تماشای دره اخلمد از آن بالا، تمام خستگی را از تن درآورد. کمی ابزارها را مرتب کردیم، دسته‌بندی کردیم و برای فرود راه افتادیم. باید خط‌الراس را پیمایش کنیم تا به کارگاه پایانی مسیر معروف «طلوع» برسیم.
 پیدا کردن کارگاه طلوع یعنی شروع بخش آخر ماجرا. قبل از اینکه طناب‌ها را برای فرود بریزیم، نشستیم؛ از آن خوراکی ها و نوشیدنی‌هایی که توی کوله مانده بود خوردیم و خستگی درکردیم. هوا گرگ‌ومیش پاییزی شده بود. چراغ پیشانی رو روی کلاه ها سوار کردیم و فرودها را پشت سر هم و منظم زدیم و ساعت ۱۸:۴۰ آخرین فرود صورت گرفت و روی زمین نشست …
طناب‌ها را جمع کردیم و ابزارها و هارنس را از تن جدا کردیم و به سمت روستا و پارکینگ ماشین راه افتادیم. ساعت ۱۹:۳۰ کنار ماشین بودیم؛ خسته، دست‌ها کمی زبر و گچی، ولی مغز پر از آرامش بعد از یک ترد‌کلایمینگ ۸ طوله‌ی ناب. در ماشین را که بستیم و به سمت مشهد گاز دادیم، هنوز حس دیواره و گیره‌های اخلمد توی دست‌هایمان جا مانده بود…
برای صعود این مسیر دیواره در دره اخلمد، باید دو حلقه طناب ۵۰متری به همراه داشت. یک ست کامل فرند به ویژه همراه داشتن سایزهای بزرگ ضروری‌ است. ترای‌کم و کیل‌های سایز کوچک و بزرگ به همراه داشته باشید.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *